Wanneer je je verveelt, ben je het meest geïnspireerd. Zo schreef ik deze tekst tijdens een rustige werkdag.
Stilte
Sinds wanneer zijn we angstig voor de stilte geworden?
Bij de ingang is er al luide muziek te horen.
Dit geluid spoelt alle onzin tussen de oren
uit tot we niets anders kunnen doen dan
stoïcijns te worden.
Zo te ontsnappen aan de realiteit
Ontnemen het gevoel voor feit
dat een maatschappij die enkel graait
doet vallen op dove oren.
Doe mij nog een paar decibel
tis om onwel
en verslaafd van te worden.
Nooit meer ontprikkelen,
want het is ingewikkeld met al die koren
klaagzang die enkel verstommen
als ik me houd voor de domme
en ik ga maar door.
Enkel mijn mentale gezondheid die zich eraan stoort,
want alles waar ik me om kommer
klinkt telkens weer stommer
in die tijd, zo kort,
wanneer er aandacht aan besteed word.
Al mijn waarden buiten boord
als mijn muziek mijn piekeren verstoort.
Problemen voor een andere tijd,
een andere keer
als ik weer ben afgeleid
omdat mijn brein zichzelf niet meer hoort.
Een gevoel van mentale aanwezigheid
Dat ondergaat in een massamoord.
Een generatie die zich niet verveelt
omdat overal een nieuwe mogelijkheid gloort.
Die zelfs bij de kans voor verlossing
gaat schudden aan de hemelpoort
tijdens het wachten op een antwoord
om de stilte te verstommen.
Reactie plaatsen
Reacties